woensdag 1 december 2021

So long, mama.


Het is niet met opzet en ik sta er te weinig bij stil, 

maar nu ik er zo over nadenk valt het op

dat telkens als ik 

lees, kook, mijn dagboeken en lijstjes bijwerk, in biologische winkels loop, hard en schel lach, zing, de zon aanbid, rugoefeningen doe, bergen bewandel, terracottakleurige lippenstift opendraai, een nieuw doosje Venus uit je budgetpak Gilette open, kampeer, huil bij ontroerende muziek, boeken, theater of films, iets als een tweedehands broek met zwarte vichyprint koop en niet veel later een foto ontdek van jou in net zo'n kledingstuk, over ons huis droom, pittig korte zwarte kapsels spot, in mijn hobbykamer rommel, de bruine leren rugzak draag, mensen honderduit uitvraag, de broers zie, onverklaarbare trek krijg in vanillepap met rozijnen en dingen zeg of doe waarvan ik schrik en denk: 'Wie was dat?'

je bij me bent in gedachten. 

Vaak dus. 

En nu ik er zo over nadenk 

had ik maar wat graag

net iets andere literatuur dan alleen die van Nicci French geïntroduceerd, je online alternatieven voor papieren lijstjes en kampeerplekken leren kennen, en ook: de verpakkingsvrije winkel, vegetarische koks die geen vleesvervangers gebruiken, de dagcrème met SPF, gezichtsmassages, het genot van de wellness en de ijskoude douche, ademhalingsoefeningen, bijenwaskunsten, aromatherapie, kleuren met compost, yogaoefeningen die nog beter zijn tegen rug- en mentaal zeer, het stuk chocolade ter vervanging van gesuikerde desserts, tweedehandswinkels in plaats van die in een te drukke straat, samen hard en schel gelachen en gehuild bij ontroerende muziek, boeken, theater of films, toegegeven dat bergwandelingen heus niet zo vervelend zijn, de bruine leren rugzak en een kort pittig kapsel wél heel cool zijn, ik het te weinig over je heb met de broers en samen met al mijn onzekerheden, vragen, inzichten, verlangens en dromen ook het vermoeden gedeeld dat je 't soms stiekem van me overneemt. 

En verder: alle herinneringen die ontbreken, onaf zijn of vervaagden

van die 17 jaar met en 17 jaar zonder jou 

nog even opgefrist. 

Want 

it's been so long, mama. 

donderdag 10 juni 2021

No mad land.




Nee, 't was niet helemaal hetzelfde. Wij hadden, op die leeggelopen band na, geen krakkemikkig omgebouwd busje, geen geldgebrek, wisselende interimcontracten of rouwproces te doorstaan. Tenzij die om de jetlag, de gemiste uren slaap en onze sappige aircohoest. Zij was meestal alleen, wij altijd met z'n drietjes. Eén rijstijl versus drie uiteenlopende, twee ongezouten meningen er telkens gratis bij. Een interne monoloog versus drie weken lang steeds minder nadenken over wat interessant genoeg zou zijn om het in de groep te gooien - van filosofische statements tot verslagen van elk toiletbezoek. Zij neuriede af en toe een liedje van vroeger begeleid door een pianosoundtrack, wij lieten dadelijks drie afspeellijsten door elkaar vloeien en zongen soms luid, soms stil en altijd lispelend mee met de Alessi Brothers. Zij ontmoette zo nu en dan een oude bekende, wij vielen van de ene verbazing in de andere bij wie er zoal op ons pad kwam. Van cowboys in bureaustoelen, parkwachters uit Wes Anderson-films, in scooters of aan gokmachines vastgelijmd lijkende Walmart-shoppers en kettingrokers, over blote mannen met een schamel lapje boven hun edele lid op straat tot Mormoonse meisjes met meterslange vlechten, allemaal minstens even enthousiast 'Hi, how are you?' scanderend. Zij wist zich handig te manoeuvreren tussen gekende gebruiken, wij ontcijferden kaarten, bleven elke dollar, Fahrenheit en mijl omrekenen, ontdekten pas na een week of twee dat het woord Xing op vijf- tot zevenvakkige rijbanen crossing wilde zeggen, dat we aan het rode licht zomaar rechtsaf mochten afslaan, dat al de ijsboxen her en der geen overbodige luxe waren, dat we in onze vrees voor beren ook rekening hadden moeten houden met niet-ratelende slangen en op het nachtelijke wegdek rondspringende hertjes. Zij sliep in haar vervoersmiddel wanneer de nood het hoogst was, wij deden omwegen in onze SUV voor logeerervaringen op memorabele locaties, met zicht op berg, dal of sterrenhemels vanuit jacuzzi's. 

vrijdag 28 augustus 2020

Gebakjes troost.



Het begon allemaal met een ingenieus ineengedraaide portie patisserie op mijn laatste dag in Parijs. Daar moest ik een memorabele citytrip vol wandelroutes langs culturele, architecturale en culinaire vondsten afsluiten met een verschrikkelijke keelontsteking. Met dank aan de windstoten in de ondergrondse gangen van de lichtstad. Die lichamelijke toestand verhinderde me om nog zwaar uitputtende activiteiten te verrichten. Een paar winkels - een vol boeken, een vol tweedehands spullen, een vol eten - en enkele minimale inspanningen om ze aan elkaar te rijgen tot een parcours volstonden. Hoewel mijn online kaart barstte van de niet-bezochte en nochtans warm aanbevolen eetadresjes, had ik voor het eerst in vier dagen geen zin in Aziatisch, Palestijns of Italiaans getinte kost. Geen enkele ingebeelde rijkelijk gevulde rijstkom, lavash of artisanaal gedraaide pasta kon me het water in de mond doen krijgen. 

donderdag 2 april 2020

Afleidingsmanoeuvres.

'I draped two sheepskin rugs over my writing chair.
It looked vaguely Stone Age.'

- Deborah Levy,
The Cost of Living




Voldoende lichtinval. Amper geluidsoverlast. Zelfs de muis klikt geluidloos. De radio op kabbelende hoorafstand. Goed uitgerust. Honger zal er dankzij die havermout de komende uren niet zijn. Alle factoren zitten goed om mijn met kokosolie* gereinigde tanden in de werkdag te zetten.

     En toch is er altijd wat. Tussen de aanvang van de dag en dit schrijven zit een reusachtig ruime marge. De tijd tussen de wekker en het opstaan is vaak veel langer dan voorzien, dankzij het zoveelste boek dat mijn avond weer later heeft doen uitvallen. Van zodra ik me uit de lakens los heb weten te worstelen neemt de oil pulling methode*, die minstens twee weken onafgebroken toegepast moet worden om een beetje resultaat te kunnen zien (stralender tanden, steviger tandvlees), minstens 25 minuten in beslag. En dan is er ook nog de recent ontdekte gezichtsmassage, goed voor aardig wat nuttig tijdverdrijf (beter geabsorbeerde vloeistoffen, een meer ontspannener aanblik). Verder zijn er ook rek- en strekoefeningen voorzien op de mat in de woonkamer. En de weg ernaartoe ligt bezaaid met verleidingen als: op het toilet zitten scrollen met Instagram, blijven hangen in de keuken bij de radio of in gesprek met degene die uiteraard al veel eerder op was en aan de havermout zit, een rondslingerende oude krant plots heel erg interessant vinden. Of de pc naast het tapijt, waarop nog snel iets moet opgezocht, geboekt of gekocht worden voor dat tijdverslindende ochtendritueel eindelijk van start kan gaan. 

woensdag 8 januari 2020

Uit de doeken.




't Is een jaarlijkse traditie waar ik zelf misschien nog reikhalzender naar uitkijk dan zij die ervan meegenieten. Dat geldt misschien wel voor de meeste dingen die ik verzin: niemand zit erop te wachten. Maar de voorpret tijdens het bedenk- en creatieproces geeft zoveel voldoening, dat het waarlijk het mooiste cadeau is dat ik mezelf tijdens de eindejaarsperiode kan schenken. Zowel voor het inpakken van de kerstcadeaus als voor de nieuwjaarswensen des huizes probeer ik het over een originele en liefst zo milieuvriendelijk mogelijke boeg te gooien. Van cursusblokken, vintage kaftpapier, gerecupereerde zijdevelletjes tot reclamekaartjes en verschenen karton: de opties uit mijn bijeengezamelde stock zijn legio.