zaterdag 31 maart 2018

What's in a name.




Woorden die rijmen op mijn naam, en dat zijn er best veel (kijk maar op mijnrijmwoordenboek.n(e)l), doen me spontaan de oren spitsen. Meerdere keren per dag heb ik het gevoel aangesproken, herkend, besproken te worden of nodig te zijn. Ook wanneer Volare door de boxen schalt. Gezegend zijn zij (uitgezonderd deze dan) met een originele naam. Was me dat een ellende met die 37 Sofies, 21 Lienen en 16 Julies in de middelbare schooltijd. Zij hebben hun puberteit moeten doorspartelen met paranoïde gevoelens en standaard een nummer of familienaam achter de titel geplakt. Maar ach, ze vonden onderling vast schouders genoeg om op te huilen. Naamgenoten hebben tenslotte een solide basis voor een langdurige vriendschap. En zelfs al zijn het nobele onbekenden voor elkaar, ze krijgen steevast een streepje voor en het voordeel van de twijfel. De kunstenaar, de vrouw van de kunstenaar, de designer en het poesje van Dick Bruna zijn in mijn geval allemaal plezant en goed bezig. Vijandige of vervelende individuen lijken me dan ook niet onmiddellijk in aanmerking te komen tijdens het kiezen. Een gelijknamige boorling in de kennissenkring staat garant voor positieve feedback.

vrijdag 16 maart 2018

30 dingen die ik leerde in 30 jaar.




Driehonderddrieënzestig dagen geleden werd ik dertig. Zij die me een prille twintiger schatten schrikken daarvan, ikzelf incluis. Soms reken ik het voor de zekerheid nog eens uit (2017 min 1987 ... ahja toch!) en knijp ik me in de arm van tijd tot tijd. Of plak ik 'al' voor mijn leeftijd, als mensen ernaar vragen. En toch merk ik aan kleine dingen dat ik me naar mijn leeftijd gedraag. Of dat doet vooral mijn lichaam. Een hang naar humor manifesteerde zich in nazinderende lachrimpels. Mijn haar is sinds een jaar of drie aan een uitvalrace begonnen, waarvan ik hoop dat het een omkeerbare is. En als ik na twee wijntjes en te weinig slaap niks aan de volgende dag heb, doet het besef ouder te worden meer pijn dan dat kloppende hoofd. Vaderlief had het nochtans al op mijn 25e voorspeld, toen hij me feliciteerde met de sms: 'Proficiat. De aftakeling is nu echt begonnen.' Voor een reality check groot of klein, moet je bij papa Piet zijn.

Anderzijds zou ik voor geen geld ter wereld terug willen naar tien jaar geleden. Ik ben op dit moment en tot op heden de beste versie van mezelf. Het klopt dus wat ze zeggen: dertig is oud(er), maar ook wijzer. Al wordt het vanaf nu nog beter: veertig is naar wat ze ook zeggen het nieuwe dertig. In afwachting daarvan: dertig lessen die ik van mezelf en het leven heb geleerd. En tevens: dertig adviezen aan mezelf. Om de komende dertig jaren heelhuids te overleven.

maandag 15 januari 2018

Diep zo diep.


1 / 2 /


Blauw is bitter, de warmste kleur; bloed, vinvissen en regen (de struik) kunnen blauw zijn, je gemoed ook (da ba dee da ba daa). Blauw staat volgens de kleurenpsychologie symbool voor wilskracht, idealen, geloof en vertrouwen in intuïtief inzicht, een verkoelende en verruimende sfeer die inspiratie, rust en vrede geeft en werkt tegen sleur. Hoe dieper het blauw, hoe meer je erin kunt opgaan, dromerig staren, wegzinken. Liefdesliedjesschrijvers, liberalen en Yves Klein zullen wel weten wat ik bedoel. 

vrijdag 15 september 2017

Wegwerpdozen en -abrikozen.




Ze lijken zo handig
in hun trendy meeneembakje.
 Maar dat plastic staat garant 
 voor onnodig veel wroeging en afval.

vrijdag 25 augustus 2017

Een gedroomde steak.

Het is prettig toeven in het Lissabon van tweeduizend veertien. In de Portugese hoofdstad waarvan de naam doet denken aan een vintage snoepje, lijken de straten geplaveid te zijn met weemoed. De flarden fado die zo nu en dan tussen de kleurrijke huizen door zweven, doen daar nog een schepje bovenop. De gladde straatstenen en sporen van het populaire gele trammetje leiden mijn reisgezel en mij langs etalages vol vrolijk ingeblikte sardines, pasteitjes met custardvulling en hoog getailleerde broeken met geperste vouw of ouderwets gebloemde jurken. Stukken waarvan ik me afvraag wie ze nog koopt. Tot we bijna tegen een traag schuifelend mannetje opbotsen, dat in een door de zuiderzon gelooid vel en broek met hoge taille het decor van zijn leven doorkruist.