donderdag 10 juni 2021

No mad land.




Nee, 't was niet helemaal hetzelfde. Wij hadden, op die leeggelopen band na, geen krakkemikkig omgebouwd busje, geen geldgebrek, wisselende interimcontracten of rouwproces te doorstaan. Tenzij die om de jetlag, de gemiste uren slaap en onze sappige aircohoest. Zij was meestal alleen, wij altijd met z'n drietjes. Eén rijstijl versus drie uiteenlopende, twee ongezouten meningen er telkens gratis bij. Een interne monoloog versus drie weken lang steeds minder nadenken over wat interessant genoeg zou zijn om het in de groep te gooien - van filosofische statements tot verslagen van elk toiletbezoek. Zij neuriede af en toe een liedje van vroeger begeleid door een pianosoundtrack, wij lieten dadelijks drie afspeellijsten door elkaar vloeien en zongen soms luid, soms stil en altijd lispelend mee met de Alessi Brothers. Zij ontmoette zo nu en dan een oude bekende, wij vielen van de ene verbazing in de andere bij wie er zoal op ons pad kwam. Van cowboys in bureaustoelen, parkwachters uit Wes Anderson-films, in scooters of aan gokmachines vastgelijmd lijkende Walmart-shoppers en kettingrokers, over blote mannen met een schamel lapje boven hun edele lid op straat tot Mormoonse meisjes met meterslange vlechten, allemaal minstens even enthousiast 'Hi, how are you?' scanderend. Zij wist zich handig te manoeuvreren tussen gekende gebruiken, wij ontcijferden kaarten, bleven elke dollar, Fahrenheit en mijl omrekenen, ontdekten pas na een week of twee dat het woord Xing op vijf- tot zevenvakkige rijbanen crossing wilde zeggen, dat we aan het rode licht zomaar rechtsaf mochten afslaan, dat al de ijsboxen her en der geen overbodige luxe waren, dat we in onze vrees voor beren ook rekening hadden moeten houden met niet-ratelende slangen en op het nachtelijke wegdek rondspringende hertjes. Zij sliep in haar vervoersmiddel wanneer de nood het hoogst was, wij deden omwegen in onze SUV voor logeerervaringen op memorabele locaties, met zicht op berg, dal of sterrenhemels vanuit jacuzzi's. 

Er waren ook gelijkenissen. Niemand van ons wende aan wat er zich door de voorruit op de dagelijks veranderende scène afspeelde. Allemaal regen we de mijlen, nieuwe indrukken en ervaringen aan elkaar tussen gele middellijnen, met de blik vooruit. Van strand naar park langs bezienswaardige dinosauriërs, inhammen, mammoetbomen, cactusmannetjes, brandende bossen, rotsformaties, hamburgerketens, gele schoolbussen, gestapelde keitjes, mensen die zichzelf verkopen op billboards, opgerolde kranten in voortuinen met porches, yard en garage sales, en overal een onmetelijk gevoel van ruimte. Met soms slapeloze nachten, fysieke ongemakken, een emotioneel moment, gevarieerde gevoelens van ontlading, inzichten, voornemens en verlangens die zich in weidse landschappen plots meester van ons maakten. 

Maar terwijl wij gewoon even de sfeer kwamen opsnuiven om iets af te vinken van een lijstje, wat onvergetelijke sensaties te sprokkelen en die voor het thuisfront te bewijzen met kiekjes en anekdotische herinneringen, wint zij ruimschoots in zelfontplooiing, daad- en veerkracht, gevoel voor humor, hoop en zelfrelativering in wrange tijden. Want even door een filmisch decor passeren is een schijntje. Er werkelijk in overleven, of toch zo professioneel te doen alsof, dat de grens tussen Frances en Fern helemaal vervaagt, is op zijn minst vijf sterren en een gouden beeldje waard. En een goedgevulde bioscoopzaal, vol kijklustigen die even het gevoel willen hebben op reis te zijn. Of om herinneringen op te halen aan hun eigen tijdelijke nomadenbestaan in the US of A. 

Nomadland is te bekijken op Disney+ 
en in uw pas heropende cinema

                         



vrijdag 28 augustus 2020

Gebakjes troost.



Het begon allemaal met een ingenieus ineengedraaide portie patisserie op mijn laatste dag in Parijs. Daar moest ik een memorabele citytrip vol wandelroutes langs culturele, architecturale en culinaire vondsten afsluiten met een verschrikkelijke keelontsteking. Met dank aan de windstoten in de ondergrondse gangen van de lichtstad. Die lichamelijke toestand verhinderde me om nog zwaar uitputtende activiteiten te verrichten. Een paar winkels - een vol boeken, een vol tweedehands spullen, een vol eten - en enkele minimale inspanningen om ze aan elkaar te rijgen tot een parcours volstonden. Hoewel mijn online kaart barstte van de niet-bezochte en nochtans warm aanbevolen eetadresjes, had ik voor het eerst in vier dagen geen zin in Aziatisch, Palestijns of Italiaans getinte kost. Geen enkele ingebeelde rijkelijk gevulde rijstkom, lavash of artisanaal gedraaide pasta kon me het water in de mond doen krijgen. 

donderdag 2 april 2020

Afleidingsmanoeuvres.

'I draped two sheepskin rugs over my writing chair.
It looked vaguely Stone Age.'

- Deborah Levy,
The Cost of Living




Voldoende lichtinval. Amper geluidsoverlast. Zelfs de muis klikt geluidloos. De radio op kabbelende hoorafstand. Goed uitgerust. Honger zal er dankzij die havermout de komende uren niet zijn. Alle factoren zitten goed om mijn met kokosolie* gereinigde tanden in de werkdag te zetten.

     En toch is er altijd wat. Tussen de aanvang van de dag en dit schrijven zit een reusachtig ruime marge. De tijd tussen de wekker en het opstaan is vaak veel langer dan voorzien, dankzij het zoveelste boek dat mijn avond weer later heeft doen uitvallen. Van zodra ik me uit de lakens los heb weten te worstelen neemt de oil pulling methode*, die minstens twee weken onafgebroken toegepast moet worden om een beetje resultaat te kunnen zien (stralender tanden, steviger tandvlees), minstens 25 minuten in beslag. En dan is er ook nog de recent ontdekte gezichtsmassage, goed voor aardig wat nuttig tijdverdrijf (beter geabsorbeerde vloeistoffen, een meer ontspannener aanblik). Verder zijn er ook rek- en strekoefeningen voorzien op de mat in de woonkamer. En de weg ernaartoe ligt bezaaid met verleidingen als: op het toilet zitten scrollen met Instagram, blijven hangen in de keuken bij de radio of in gesprek met degene die uiteraard al veel eerder op was en aan de havermout zit, een rondslingerende oude krant plots heel erg interessant vinden. Of de pc naast het tapijt, waarop nog snel iets moet opgezocht, geboekt of gekocht worden voor dat tijdverslindende ochtendritueel eindelijk van start kan gaan. 

woensdag 8 januari 2020

Uit de doeken.




't Is een jaarlijkse traditie waar ik zelf misschien nog reikhalzender naar uitkijk dan zij die ervan meegenieten. Dat geldt misschien wel voor de meeste dingen die ik verzin: niemand zit erop te wachten. Maar de voorpret tijdens het bedenk- en creatieproces geeft zoveel voldoening, dat het waarlijk het mooiste cadeau is dat ik mezelf tijdens de eindejaarsperiode kan schenken. Zowel voor het inpakken van de kerstcadeaus als voor de nieuwjaarswensen des huizes probeer ik het over een originele en liefst zo milieuvriendelijk mogelijke boeg te gooien. Van cursusblokken, vintage kaftpapier, gerecupereerde zijdevelletjes tot reclamekaartjes en verschenen karton: de opties uit mijn bijeengezamelde stock zijn legio.

zaterdag 14 december 2019

Oj oj oj.

'Twee harten, vier ogen
 łojojoj
Dag en nacht in tranen
łojojoj
Donkere ogen, jullie huilen
omdat jullie niet samen kunnen zijn
omdat jullie niet samen kunnen zijn.'